Küçük istavrit yiyecek bir şey sanıp hızla atıldı çapariye. Önce müthiş bir acı duydu dudağında, gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla çekildi yukarıya. Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü neye benzerdi acep gökyüzü. Bir yanda büyük bir merak, bir yanda ölüm korkusu. "Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar, hani görüp de gökyüzünü, insanı...

***

Oltadan son anda kurtulanlar…

Ne çare balıkçının parmakları hoyratça kavradı onu. Küçük istavrit anladı yolun sonu. Koca denizlere sığmazdı yüreği.  Oysa şimdi yüzerken küçücük yeşil leğende. Cansız uzanıvermiş dostlarına değiyordu minik yüzgeci. İnsanlar gelip geçtiler önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine. Yavaşça karardı dünya. Başı da dönüyordu. Son bir kez düşündü derin maviyi, beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu.

***

İşte tam o anda eğilip aldım onu. Yürüdüm deniz kenarına. Bir öpücük kondurdum başına. İki damla gözyaşından ibaret, sade bir törenle saldım denizin sularına. Bir an öylece bakakaldı. Sonra sevinçle dibe daldı gitti, tüm kederimi söküp atarak. Teşekkürü de ihmal etmemişti. Bir kaç değerli pulunu elime, avuçlarıma bırakarak… Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler neden yaptı bunu, niye…

***

 "Bir gün" dedim "Bulursam kendimi, yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz. Son ana kadar hep bir umudum olsun diye"

***

İşte küçük istavritin öyküsüdür bu.

1990’lı yıllarda mektup ile ulaşmıştı bana. Okuduğumda beni fazlasıyla etkilemişti. Ki hala öyledir.

Herkesin bir hikayesi vardır. Acı ya da tatlı anıları, gizleri.

Bazen birilerini beklersiniz, umut besler, dua edersiniz yıllarca. Ve bu hikaye/süre bazen bir ömürdür…

***

İşte sizler de bir oltaya takıldığınızda, karamsarlığa düştüğünüzde bu hikayeyi hatırlamanızı ve umudunuzu kaybetmemenizi dilerim. Ves’selam.

[email protected]