“Vav” idin ana rahminde, doğunca da “Vav” kaldın bir süre; sonra “Elif” olup dikildin ayağa. Sonra da yürümeye, öğrenmeye ve tanımaya başladın kendini ve girdin “Büyük Sınava”. Bu yürüyüş geldiğin yere idi aslında ve iki ses arasında kalacak, aklın ve nefsin arasında bocalayacaktın…

“Ezelden-ebede ‘Tek Elif Benim’, sen ise Ademsin ve benim halifem. İkimizin isminin de baş harfidir Elif ama; Elif’lik bana yakışır, Vav kalmak sana. Vav idin Vav kalmalısın, zira Elif gibi yatacaksın toprağa” diye seslendi ruhuna bir ses.

Ama buna rağmen, “Elif’sin sen, dik tut başını ve dik dur bir ömür. Bak ne güzel ve ne alımlısın böyle. Tadını çıkarmaya bak hayatın; ne hesabı, ne şükrü; o da neymiş öyle..?” diye sesleniyordu nefs.

Rabbin bu iki hali de gösterip, seni iradenle baş başa ve hür bıraktı şu kısa dünya hayatında. Yaşarken tercihini doğru yap, uyma nefsinin sesine ve kazan dünya sınavını. Çukura Elif gibi uzandığında ölü bir Elif olacaksın zira..!

Dünyada Vav kal ki, firavun gibi çekeceğin azaptan kıvranıp Vav pozisyonunda kalmayasın kabirde..!

Seni bu büyük sınava sokan “O Alim”, tercihi sana bırakmışsa bize ne düşer ki ey dost, tabi ki tercih senin. İster Vav gibi masum kalırsın, İster Elif gibi dik başlı ve mağrur; karar senin…

Ves’selam…